Home » kort verhaal 'Angie'

Angie

Angie, I still love you baby
Everywhere I look I see your eyes *

                
Felix komt met een glas wijn in zijn hand naar me toelopen.
‘Zeg, kerel, ik zie je mooie vrouwtje niet?’
‘Angie heeft migraine. Ze ligt in bed, met de gordijnen dicht; ik moest haar excuseren.’
Met mijn ogen volg ik een libelle die landt op een blauwe bloem van de Wisteria. Mijn natte kleding heb ik inmiddels verruild voor een lichte broek en een wit overhemd, maar de geur van Angie´s badschuim prikkelt nog in mijn neus.
Raar hoe mijn zintuigen alles plotseling heel intens lijken waar te nemen. Het moet de schok zijn.

De jaarlijkse bedrijfsbarbecue van Golfsupplies Unlimited vindt deze keer bij Angie en mij thuis plaats. Het is mijn kans om mijn collega´s te laten zien hoe goed we het voor elkaar hebben. Aandachtig bekijk ik het vlees op de grillplaat dat Angie heeft het laten bezorgen door de keurslager.
Ik prik een stuk kip aan mijn vork en neem een hap. De filet heeft, dankzij een subliem kruidenmengsel, een pittige Oosterse smaak.
‘Jammer hoor, ik had...,´ gaat Felix verder. De rest van zijn woorden wordt overstemd door de band die het eerste nummer inzet.

Ineens hoor ik iemand Angie´s naam roepen. 
Heel langzaam, alsof ik me onder water beweeg, draai ik me om en zie haar over het grindpad aan komen lopen. Een pijnscheut trekt door mijn borst.
Mijn vrouw draagt een jeans, een witte, wijde blouse en zilverkleurige sandaaltjes, maar mij valt vooral het lichtblauwe sjaaltje om haar hals op. Ze ziet eruit als een engel, een geestverschijning.
Felix holt naar haar toe. ‘Schoonheid, je bent toch gekomen.’
Ze negeert hem volledig.
‘Jack,’ zegt ze, als ze, enigszins buiten adem, voor me staat. 
In haar hals, net onder het sjaaltje, heeft zich een donkerrode plek gevormd. Morgen zullen de wurgsporen vast blauw zijn. Wonderlijk dat ik daar nu aan denk.

´Ah, daar zijn ze al,’ zegt Angie opgewekt, alsof ze het heeft over wat verlate gasten die zich zullen aansluiten bij het gezelschap.
Ik volg haar blik en zie bij de tuinpoort twee jonge mannen in zwarte kleding met neongele strepen staan.
´Het spijt me,´ zeg ik tegen haar, maar ik weet niet zeker of ik het meen. Ik geef mijn bord aan Felix en loop naar de agenten toe.
´Everywhere I look I see your eyes’  klinkt het uit de boxen, mijn verzoeknummer, juist op dit moment.
Als ik achterom kijk, zie ik nog net hoe Felix zijn arm om Angies schouder slaat.

Eerder die middag

De verzengende hitte en de dreiging van onweer gaven me een onbestemd gevoel. Er ging iets gebeuren, iets onafwendbaars, alleen was me nog niet duidelijk wat.
Pas toen Angie de woorden “ik wil scheiden” uitsprak, wist ik dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn.

We waren in de badkamer.
Terwijl de kraan heet water spuugde, keek ik naar mijn vrouw en voelde ongerustheid en ergernis in me opvlammen. Hoe kon ze zich, na wat ze zojuist had gezegd, zo onverstoorbaar uitkleden; alsof er niets was gebeurd.
‘Goeie timing, Angie,’ zei ik. ´Over een half uur komen onze eerste gasten al.´
Angie stapte in bad, alsof ze niet net haar vernietigende woorden had uitgesproken, en liet zich in het witte schuim zakken. Paniek sloeg in golven door me heen. Wat kon ik doen?
Ik greep haar bij haar arm en zei dat ze me niet in de steek mocht laten.   
Ze schreeuwde, vroeg of ik gek was geworden.
En toen lagen mijn vingers ineens om haar hals. Ik kon niet stoppen; er was geen houden meer aan.
Angie´s gezicht liep rood aan, haar ogen werden boller. Ik hield pas op toen ze verslapte, haar hoofd van de rand gleed en onder water verdween.
Toen ik de badkamerdeur achter me dichttrok wist ik zeker dat ik mijn vrouw had vermoord...

*The Rolling Stones, 1973